Sevgin yakıyor içimi, dökülmek istiyor sayfalar dudaklarımdan cümle cümle, anlatmak isterken ben sana aşkımı, yanımda olmayışından sebep buruk içim gözlerim donuk. En yakın mesafesinde dünyanın, bir uzak tepesindeyim sevdanın. Sen sevdi im, sen yoksun ya yanımda ümidim, sen sevdi im, sen yoksun ya yanımda kuvvetim yok. Özleminden lal oldu dilim, yüre im yaralı...

Bir ellerim var sana uzanan, bir ellerim var sevdamı sana anlatabildi im sen yokken yanımda. Sevdi im nasıl muhtacım sana... En çaresiz kutbundayım sanki dünyanın, en bilinmez boyutta, somutta de il soyutta. Nasıl aşaca ım? Arkamda bıraktı ım sayısız da dan korkmadı da gözüm, hasretin dikildi karşıma tasvir olunmaz ihtişamıyla, bir de gözlerin olmasa aklımda, nasıl cesaret ederdim? Hayatımdaki bütün zıtlıklarda iyi olan tarafsın sen. Bütün benzetmelerimde anlatmaya çalıştı ımsın, her ne kadar öyle görünse de hiç bir genellemeye dahil edemedi im özelimsin sen. Hani derler ya gözümsün! İşte öylesin. Ama gerçekten öylesin.

Söylenecek çok şey var ama sen yoksun, zaten ben de yokum.